De stok van Marokko

Een tijd geleden schreven we een blog over een voor Venlo iconisch voorwerp in de collectie van het Limburgs Museum. Het is de wandelstok van Sjraar van den Akker, in Venlo vele malen beter bekend als De stèk van Marokko. Het loopgerief heeft een uniek objectnummer, G01270. De letter G duidt erop dat dit een voorwerp is uit de collectie van het Goltziusmuseum, het voormalige plaatselijke museum. Gelet op het getal 01270 moet het een object zijn, dat vroeg is verworven. Hoogst waarschijnlijk al in de opstartfase, begin jaren ’60 van de vorige eeuw.

Maar laten we eerst de eigenaar van de wandelstok aan u voorstellen.

Marokko

Marokko (rechts) samen met zijn kompaan, politie-agent Aerts (foto collectie Sef Derkx)

Wanneer we het verzoek zouden krijgen om een top tien samen te stellen van schilderachtige, onconventionele Limburgers kwam Sjraar van den Akker (1887-1954) er zeker op voor.  De verhalen, die we in onze jeugd over hem hoorden, zullen best aangedikt zijn, maar och, dat nemen we voor lief.

Van den Akker was echt een stadstype, zijn biotoop was het café. Sjraar was een rijzige kerel met een onverschrokken blik in de ogen. Wanneer hij tenminste niet te diep in het glaasje had gekeken. De bijnaam Marokko had hij gekregen of zichzelf aangemeten, omdat hij onder zijn diensttijd bij het Vreemdelingenlegioen in Marokko gestationeerd zou zijn geweest. Het nog steeds bestaand eliteonderdeel van het Franse leger had lang een twijfelachtige reputatie. Mannen tussen 17 en 40 jaar van alle nationaliteiten konden in het Vreemdelingenlegioen dienst nemen. Als je wat te verbergen had, mocht je toetreden onder een nieuwe identiteit. Ideaal dus voor iemand die iets op zijn kerfstok had en een tijd van de radar moest verdwijnen.

historique_06

Légionnaire in uniform dat in Marokko werd gedragen, jaren dertig

double-page

Bataljon van het Vreemdelingenlegioen tijdens een parade in Parijs, jaren dertig

Of het dienstverband in vreemde krijgsdienst een door Sjraar van den Akker zelf gecreëerde mythe was of dat het berustte op feiten, wist niemand met zekerheid. Het deed er eigenlijk ook niet toe, de verhalen erover waren immers prachtig. Zijn wandelstok was een herinnering aan die tijd en aan de vele reizen die hij in zijn jaren als légionair en erna had gemaakt.

Als Van den Akker aan het vertellen sloeg, kreeg hij steevast een droge keel en was er altijd wel caféklant of kastelein die hem een ‘gratis smeerbeurt’ aanbood. De smeuïge geschiedenissen spraken elkaar soms tegen, maar een kniesoor die daarop lette. Mijn vader was erbij toen in een café werd onderbroken door een klant die een kritische kanttekening plaatste. Van den Akker had zich omgedraaid, zijn wandelstok dreigend geheven en gevraagd: ‘Hes-se wat, jung?’ De aangesprokene had onmiddellijk afgerekend en was met de staart tussen de benen verdwenen.

naamloos

Museummedewerker Ad Bogers met de stok van Marokko

In een van de museumdepots wordt De stèk van Marokko bewaard. Niet zo maar, op een van de vele schappen – nee, voor de wandelstok van deze Venlose kroegtijger heeft oudcollega Wim Hutjens ooit een speciaal kistje in elkaar gezet. Het is aan de binnenkant bekleed met zachte stof.  We koesteren de wandelstok als een profaan relikwie, om het zo maar eens te zeggen.

BeeldjeMarokko inLM

De beeldjes van Marokko en andere Limburgse stad- en dorpstypes in het depot van het Limburgs Museum 

Naar aanleiding van de blog over de wandelstok van Marokko kregen we van Mia Bongarts-Sevriens (1937) een krantenartikel uit De Nieuwe Limburger. Met ballpoint is een jaartal erbij gezet: 1962. Het artikel heeft lange, lange jaren in een fotolijstje gezeten en gehangen in de woonkamer van haar schoonvader, kastelein Sjeng Bongartz. Sjeng (een dialectvariant van Jean) was afkomstig uit het Peeldorp Grashoek, vandaar zijn bijnaam Sjeng van de Graashook. Schoondochter Mia Bongarts-Sevriens: “Hij handelde in antiek. Later is hij een café begonnen, dat De Grashoek heette. Schoonpa heeft de wandelstok gekocht van Marokko. Hij hing in het café. Op zekere dag kwam er de directeur van Circus Renz een glas bier drinken. Hij deed een hoog bod op de wandelstok, maar Sjeng ging er niet op in. De stèk van Marokko moest per se in Venlo blijven. ”

Hoe het precies is gegaan, kunt u lezen in onderstaand artikel:

ArtikelOverStokvanMarokko

Tot slot. In de binnenstad van Venlo is Marokko in brons vereeuwigd, het beeld is een schepping uit 1987 van de kunstenaar Hay Mansvelder.

Marokko

Reageren? Stuur een e-mail: media@limburgsmuseum.nl.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s